Er bod y gêm wedi bod ers dros wythnos bellach, (un i ddim i Portsmouth oedd hi gyda llaw!) hwn yw’r cyfle cyntaf i mi ei gael i sôn amdani yn Gair Rhydd. Mae’n debyg y byddwch wedi diflasu ar yr hanes erbyn hyn ond gan fod TaFod wedi bod yn dilyn y daith ar y ffordd i Wembley gwell fyddai imi sôn ychydig am y rownd derfynol!
Anlwcus iawn oedd y tîm o Gymru, achos hwy oedd y tîm gorau ar y diwrnod o ddigon yn fy nhyb i. Pe gofynnech i ddilynwr pêl droed o blaned arall pa dîm oedd o gynghrair uwch na’u gwrthwynebwyr, rwy’n siwr mai Caerdydd fyddai’r ateb, ar sail yr hanner cyntaf yn sicr. Caerdydd oedd yn pwyso a Chaerdydd oedd yn edrych fwyaf cyfforddus ar y bêl ond yn anffodus roedd Portsmouth yn ddigon cryf i gadw eu gafael ar eu mantais ar ôl iddynt fynd ar y blaen gyda gôl ffodus braidd.
Drama radio yw Siwan a doedd dim dianc rhag y ffaith honno yn y perfformiad hwn. O safbwynt llenyddol mae’n debyg mai dyma’r ddrama Gymraeg orau, ond mae angen mwy na hynny mewn cynhyrchiad theatr cyfoes.
Mewn gwirionedd, dylid addasu dipyn ar ddrama o’r fath ar gyfer y llwyfan ond feiddia neb gyffwrdd a champwaith Saunders Lewis, oherwydd rhyw barchedig ofn ohono. Yn hytrach, yr hyn a geir, yw’r sgript radio wreiddiol gyda dim byd ond y set a dehongliad y cynhyrchydd i roi iddi stamp y llwyfan. Canlyniad hyn yn yr achos hwn oedd symud dim ond o ran symud, cwbl annaturiol yn y llwyfannu, a golygfeydd gweledol dibwrpas rhwng gwahanol actau.